LDH
Terug naar het overzicht- Ook wel bekend als:
- lactaat dehydrogenase, LD
- Officiële naam:
- LDH
- Verwante testen:
- CK, CK-MB, troponine, ALAT, ASAT, alkalische fosfatase
In vogelvlucht
Waarom deze test?
Om weefselschade op te sporen, bijvoorbeeld van het hartweefsel na een hartinfarct.
Welk materiaal?
Bloed
Monster
Wat wordt getest?
De test meet de hoeveelheid lactaat dehydrogenase (LDH) in het bloed. LDH is een enzym dat in de meeste weefsels in het lichaam voorkomt en nodig is voor de omzetting van lactaat. Het is vooral aanwezig in de weefselcellen en normaal is de hoeveelheid in het bloed laag.
Bij beschadiging van het weefsel komt het LDH in het bloed terecht en kan het gemeten worden. Daarom kan LDH gebruikt worden om te onderzoeken of weefsel en de cellen van het weefsel beschadigd zijn. Ook na een inwendige bloeding kan het LDH verhoogd zijn. LDH kent een aantal zogeheten iso-enzymen, dat zijn enzymen met dezelfde functie (afbraak van lactaat), die per soort weefsel een beetje van elkaar verschillen. Hierdoor kan bepaling van iso-enzymen in bijzondere gevallen een aanwijzing geven over het soort weefsel dat is beschadigd of welk orgaan is aangetast. Over het algemeen zijn er echter andere onderzoeken, die sneller en gevoeliger informatie geven over de aangedane organen
Hoe wordt het materiaal verkregen?
Een buisje bloed wordt afgenomen uit een ader aan de binnenkant van de arm, meestal in de plooi van de elleboog. Om deze ader goed te kunnen zien en voelen wordt een stuwbandje strak om de bovenarm getrokken. In de ader wordt geprikt met een holle naald waardoor het bloed in het buisje wordt gezogen. De naald wordt maar één keer gebruikt en daarna vernietigd.
De test
Wanneer wordt deze test gedaan?
De belangrijkste toepassing van de LDH-meting is om te onderzoeken of er sprake is van (acute of langdurige) weefselschade of een inwendige bloeding. Ook kan de ernst van de schade vastgesteld worden. Daarnaast wordt de test gebruikt om verval en herstel van weefsel te volgen.
Bij een hartinfarct kan de dokter een LDH-bepaling aanvragen om informatie te krijgen over de schade aan het hartweefsel, echter andere stoffen die bij een hartinfarct in het bloed komen (zoals troponine en CK) zijn na het infarct sneller in het bloed meetbaar dan LDH.
Wat betekent de uitslag?
De referentiewaarde voor LDH is kleiner dan 249 eenheden per liter (U/l). De leeftijd heeft veel invloed op de hoogte van LDH.
Verhoogd:
Een verhoogd LDH betekent dat er cellen van weefsel kapot zijn gegaan. Wanneer er schade aan weefsel is ontstaan, zal na enige tijd het LDH te meten zijn. Bij een hartinfarct is dit na 24 tot 48 uur. Na 2 tot 3 dagen is LDH dan maximaal en na 10 tot 14 dagen kan het tot normaal niveau gedaald zijn. Verhoogde waarden worden gevonden bij alle ziekten waarbij een orgaan of weefsel beschadigd is. Ook wanneer de rode bloedcellen kapot gaan, zal het LDH verhoogd zijn.
Nog vragen?
De informatie over deze test komt van deskundigen uit het ziekenhuislaboratorium. Daar worden dagelijks vele honderden testen uitgevoerd. Laboratoriumspecialisten zorgen er voor dat dit op een veilige en juiste manier gebeurt. Zij adviseren de dokter bij afwijkende uitslagen en ingewikkelde problemen.
Heeft u naar aanleiding van deze informatie nog een vraag? Stel deze aan een klinisch chemicus.
© 2010 Nederlandse Vereniging voor Klinische Chemie en Laboratoriumgeneeskunde